Bio

Ik groeide op in Veenendaal. Dat ik tandarts zou worden, lag bepaald niet van jongs af aan vast. Een oom van mij was tandarts en bracht me op het idee tandheelkunde te gaan studeren. Met het nodige geluk werd ik direct ingeloot en zo verhuisde ik naar Amsterdam. Ik heb enorm genoten van zowel de studie als mijn studententijd. Toen ik begon, had ik eerlijk gezegd nog maar een beperkt beeld van wat het vak werkelijk inhield. Gaandeweg ontdekte ik hoe breed tandheelkunde is. Vooral de medische en chirurgische kant trok mij aan, maar ook weer niet zó sterk dat ik mij volledig tot één specialisme wilde beperken. Juist die breedte van het vak sprak me aan. Tandarts bij Defensie Na mijn afstuderen ging ik direct als tandarts aan het werk. Die overgang van het studentenleven naar het werkende bestaan viel me, zo jong als ik was, eigenlijk behoorlijk tegen. Via een collega uit mijn studentenvereniging kwam ik in contact met de tandheelkundige dienst van de Koninklijke Landmacht. Hij vertelde over het werk, de uitzendingen en vooral over de mogelijkheden om jezelf daar verder te ontwikkelen. Ik tekende een vierjarig contract. Onderdeel daarvan was onder andere een periode van 12 maanden binnen de kaakchirurgie. Daar heb ik ontzettend veel geleerd. Achteraf gezien was dit de periode waarin ik me voor het eerst echt een volwaardig tandarts begon te voelen. Wat ik nog steeds bijzonder vind aan die opleiding binnen Defensie, is dat je werd getraind om jezelf onder uiteenlopende omstandigheden te kunnen redden. In een gewone praktijk kun je bij een moeilijke complicatie altijd verwijzen. Tijdens een uitzending ligt dat anders. Als bij een kiesverwijdering bijvoorbeeld een wortel afbreekt, moet je soms zelf verder kunnen. Die zelfstandigheid en praktische instelling hebben mijn manier van werken sterk gevormd. Tijdens mijn tijd bij de Landmacht ben ik als tandarts uitgezonden geweest naar Bosnië en Pakistan. Het waren bijzondere jaren waar ik zowel professioneel als persoonlijk veel aan heb gehad. Een eigen praktijk Na vier jaar Defensie was ik toe aan een volgende stap. De patiëntenpopulatie binnen Defensie is vanzelfsprekend vrij specifiek en bepaalde onderdelen van de tandheelkunde kom je daar nauwelijks tegen. Ik ging daarom werken in een grote groepspraktijk. Daar ontdekte ik vrij snel dat ik uiteindelijk een eigen praktijk wilde. Niet omdat alles per se anders moest, maar omdat ik graag zelf wilde kunnen bepalen hoe de zorg en de organisatie daaromheen werden ingericht. Via kennissen uit Veenendaal kwam ik in contact met tandarts Hein Kremer, die zijn praktijk in Ede wilde overdragen. De praktijk was kort daarvoor verhuisd van Veldhuizen naar de Arnhemseweg 18 in Ede, waar we in hetzelfde pand werkten als tandarts Rob Beck. Ik nam de praktijk over en heb daar vervolgens twaalf jaar met veel plezier gewerkt en verder gebouwd. Implantologie In die periode ben ik mij steeds meer gaan toeleggen op implantologie. Dat is eigenlijk heel geleidelijk gegaan: cursussen volgen, congressen bezoeken, veel meekijken en beginnen met overzichtelijke behandelingen. Vervolgens breid je je ervaring stap voor stap uit naar complexere situaties. Die manier van leren past goed bij mij. Niet proberen alles ineens te kunnen, maar zorgen dat je een behandeling werkelijk beheerst voordat je de volgende stap zet. Implantologie is inmiddels een belangrijk onderdeel van mijn werk. Daarbij probeer ik behandelingen ook financieel zo toegankelijk mogelijk te houden. Een implantaatbehandeling moet kwalitatief goed zijn, maar een hoge prijs is niet automatisch een garantie voor betere zorg. Door bewust te kiezen voor goede materialen, efficiënte werkwijzen en samenwerking met tandtechniekers met een goede prijs-kwaliteitverhouding proberen we de totale kosten voor patiënten zo redelijk mogelijk te houden. Van Arnhemseweg naar Parkweg Na twaalf jaar aan de Arnhemseweg wilde ik graag een eigen pand. Tijdens die zoektocht ontstond een bijzondere samenwerking. Collega’s Wouter Kwant en Peter van der Aa benaderden mij met de vraag of hun praktijken geleidelijk met de mijne konden samengroeien. Voor hen bood dat de mogelijkheid hun werkzaamheden langzaam af te bouwen richting hun pensioen. Voor mij ontstond de mogelijkheid een grotere praktijk op te bouwen. Dat was niet alleen organisatorisch interessant, maar maakte het ook mogelijk verder te investeren in onder andere implantologie en preventieve mondzorg. Medio 2021 betrokken we het pand aan de Parkweg 81a in Ede, het voormalige pand van Roke Dekor. Na een volledige verbouwing ontstond daar een moderne praktijk met vijf behandelkamers. De ontwikkeling ging vervolgens sneller dan verwacht. Door de groei van Ede, onder andere rond het Enka-terrein en de Kazerneterreinen, kregen we veel nieuwe aanmeldingen. Tegelijkertijd bleven de patiëntengroepen van Wouter Kwant en Peter van der Aa grotendeels aan de praktijk verbonden. Toen zij uiteindelijk met pensioen gingen, bleek bovendien hoe moeilijk de ervaring en productie van twee zeer geroutineerde tandartsen één-op-één te vervangen zijn. Tegelijkertijd verandert de tandheelkunde. Er wordt terecht steeds meer aandacht besteed aan preventie. Niet alleen zeggen dat iemand beter moet poetsen of tandenstokers moet gebruiken, maar daadwerkelijk uitleggen, voordoen en samen oefenen. Goede mondzorg vraagt daardoor ook letterlijk meer ruimte. Padberglaan en ImplantatenEde Daarom zijn we opnieuw gaan zoeken naar uitbreidingsmogelijkheden. Toen het pand van de voormalige Padbergkliniek aan de Padberglaan 10 beschikbaar kwam, ontstond een unieke kans. Eind 2025 is het pand volledig verbouwd en ingericht als onze tweede locatie. Op het resultaat ben ik bijzonder trots. Met deze locatie hebben we opnieuw ruimte gecreëerd voor de toekomst en voor verdere groei van de praktijk. De implantologie is inmiddels volledig naar de Padberglaan verhuisd en wordt daar uitgevoerd onder de naam ImplantatenEde. Hierdoor kunnen we deze behandelingen geconcentreerd uitvoeren in een omgeving die daar volledig op is ingericht. Vooruitkijken Wat ik hoop voor de komende jaren is eigenlijk heel eenvoudig: zo lang mogelijk goede, eerlijke tandheelkunde blijven bedrijven. Ik vind het belangrijk dat patiënten een realistisch verhaal krijgen over wat wel en niet nodig is, welke mogelijkheden er zijn en wat daarvan de voor- en nadelen zijn. Niet iedere behandeling hoeft maximaal of ingewikkeld te zijn. De kunst is volgens mij juist om samen te zoeken naar de behandeling die bij die patiënt past. En minstens zo belangrijk: dat doen met een team van mensen die hun vak serieus nemen en met wie het prettig samenwerken is. Als we goede zorg kunnen leveren, patiënten zich bij ons op hun gemak voelen en we tegelijkertijd plezier houden in ons werk, dan is voor mij de belangrijkste doelstelling bereikt.